|
LETTER OF HIS HOLINESS POPE
BENEDICT XVI
PROCLAIMING A YEAR FOR PRIESTS
ON THE 150th ANNIVERSARY OF THE "DIES NATALIS"
OF THE CURÉ OF ARS
Dear Brother Priests,
On the forthcoming Solemnity of the Most Sacred Heart of Jesus, Friday
19 June 2009 – a day traditionally devoted to prayer for the sanctification of
the clergy –, I have decided to inaugurate a “Year for Priests” in celebration
of the 150th anniversary of the “dies natalis” of John Mary
Vianney, the patron saint of parish priests worldwide.[1]
This Year, meant to deepen the commitment of all priests to interior renewal for
the sake of a more forceful and incisive witness to the Gospel in today’s world,
will conclude on the same Solemnity in 2010.
"The priesthood is the love of
the heart of Jesus”, the saintly Curé of Ars would often say.[2]
This touching expression makes us reflect, first of all, with heartfelt
gratitude on the immense gift which priests represent, not only for the Church,
but also for humanity itself.
I think of all those priests who quietly present
Christ’s words and actions each day to the faithful and to the whole world,
striving to be one with the Lord in their thoughts and their will, their
sentiments and their style of life.
How can I not pay tribute to their
apostolic labours, their tireless and hidden service, their universal charity?
And how can I not praise the courageous fidelity of so many priests who, even
amid difficulties and incomprehension, remain faithful to their vocation as
“friends of Christ”, whom he has called by name, chosen and sent?
I still treasure the memory of the first parish priest at whose side I
exercised my ministry as a young priest: he left me an example of unreserved
devotion to his pastoral duties, even to meeting death in the act of bringing
viaticum to a gravely ill person.
I also recall the countless confreres whom I
have met and continue to meet, not least in
my pastoral visits to different
countries: men generously dedicated to the daily exercise of their priestly
ministry.
Yet the expression of Saint John Mary also makes us think of Christ’s
pierced Heart and the crown of thorns which surrounds it.
I am also led to
think, therefore, of the countless situations of suffering endured by many
priests, either because they themselves share in the manifold human experience
of pain or because they encounter misunderstanding from the very persons to whom
they minister.
How can we not also think of all those priests who are offended
in their dignity, obstructed in their mission and persecuted, even at times to
offering the supreme testimony of their own blood?
There are also, sad to say, situations which can never be sufficiently
deplored where the Church herself suffers as a consequence of infidelity on the
part of some of her ministers. Then it is the world which finds grounds for
scandal and rejection.
What is most helpful to the Church in such cases is not
only a frank and complete acknowledgment of the weaknesses of her ministers, but
also a joyful and renewed realization of the greatness of God’s gift, embodied
in the splendid example of generous pastors, religious afire with love for God
and for souls, and insightful, patient spiritual guides.
Here the teaching and
example of Saint John Mary Vianney can serve as a significant point of reference
for us all. The Curé of Ars was quite humble, yet as a priest he was conscious
of being an immense gift to his people: “A good shepherd, a pastor after God’s
heart, is the greatest treasure which the good Lord can grant to a parish, and
one of the most precious gifts of divine mercy”.[3]
He spoke of the priesthood as if incapable of fathoming the grandeur of the
gift and task entrusted to a human creature: “O, how great is the
priest! … If he realized what he is, he would die… God obeys him: he utters a
few words and the Lord descends from heaven at his voice, to be contained within
a small host…”.[4]
Explaining to his parishioners the importance of the sacraments, he would say:
“Without the Sacrament of Holy Orders, we would not have the Lord. Who put him
there in that tabernacle? The priest. Who welcomed your soul at the beginning
of your life? The priest. Who feeds your soul and gives it strength for its
journey? The priest. Who will prepare it to appear before God, bathing it one
last time in the blood of Jesus Christ? The priest, always the priest. And if
this soul should happen to die [as a result of sin], who will raise it up, who
will restore its calm and peace? Again, the priest… After God, the priest is
everything! … Only in heaven will he fully realize what he is”.[5]
These words, welling up from the priestly heart of the holy pastor, might sound
excessive. Yet they reveal the high esteem in which he held the sacrament of
the priesthood.
He seemed overwhelmed by a boundless sense of responsibility:
“Were we to fully realize what a priest is on earth, we would die: not of
fright, but of love… Without the priest, the passion and death of our Lord would
be of no avail.
It is the priest who continues the work of redemption on earth…
What use would be a house filled with gold, were there no one to open its door?
The priest holds the key to the treasures of heaven: it is he who opens the
door: he is the steward of the good Lord; the administrator of his goods … Leave
a parish for twenty years without a priest, and they will end by worshiping the
beasts there … The priest is not a priest for himself, he is a priest for you”.[6]
He arrived in Ars, a village of 230 souls, warned by his Bishop
beforehand that there he would find religious practice in a sorry state: “There
is little love of God in that parish; you will be the one to put it there”.
As
a result, he was deeply aware that he needed to go there to embody Christ’s
presence and to bear witness to his saving mercy: “[Lord,] grant me the
conversion of my parish; I am willing to suffer whatever you wish, for my entire
life!”: with this prayer he entered upon his mission.[7]
The Curé devoted himself completely to his parish’s conversion, setting before
all else the Christian education of the people in his care.
Dear brother
priests, let us ask the Lord Jesus for the grace to learn for ourselves
something of the pastoral plan of Saint John Mary Vianney!
The first thing we
need to learn is the complete identification of the man with his ministry. In
Jesus, person and mission tend to coincide: all Christ’s saving activity was,
and is, an expression of his “filial consciousness” which from all eternity
stands before the Father in an attitude of loving submission to his will.
In a
humble yet genuine way, every priest must aim for a similar identification.
Certainly this is not to forget that the efficacy of the ministry is independent
of the holiness of the minister; but neither can we overlook the extraordinary
fruitfulness of the encounter between the ministry’s objective holiness and the
subjective holiness of the minister.
The Curé of Ars immediately set about this
patient and humble task of harmonizing his life as a minister with the holiness
of the ministry he had received, by deciding to “live”, physically, in
his parish church: As his first biographer tells us: “Upon his arrival, he chose
the church as his home. He entered the church before dawn and did not leave it
until after the evening Angelus. There he was to be sought whenever needed”.[8]
The pious excess of his devout biographer should not blind us to the
fact that the Curé also knew how to “live” actively within the entire territory
of his parish: he regularly visited the sick and families, organized popular
missions and patronal feasts, collected and managed funds for his charitable and
missionary works, embellished and furnished his parish church, cared for the
orphans and teachers of the “Providence” (an institute he founded);
provided for the education of children; founded confraternities and enlisted lay
persons to work at his side.
His example naturally leads me to point out that there are sectors of
cooperation which need to be opened ever more fully to the lay faithful.
Priests and laity together make up the one priestly people[9]
and in virtue of their ministry priests live in the midst of the lay faithful,
“that they may lead everyone to the unity of charity, ‘loving one another with
mutual affection; and outdoing one another in sharing honour’” (Rom
12:10).[10]
Here we ought to recall the
Second Vatican Council’s hearty encouragement to
priests “to be sincere in their appreciation and promotion of the dignity of the
laity and of the special role they have to play in the Church’s mission. … They
should be willing to listen to lay people, give brotherly consideration to their
wishes, and acknowledge their experience and competence in the different fields
of human activity. In this way they will be able together with them to discern
the signs of the times”.[11]
Saint John Mary Vianney taught his parishioners primarily by the
witness of his life. It was from his example that they learned to pray, halting
frequently before the tabernacle for a visit to Jesus in the Blessed Sacrament.[12]
“One need not say much to pray well” – the Curé explained to them – “We know
that Jesus is there in the tabernacle: let us open our hearts to him, let us
rejoice in his sacred presence. That is the best prayer”.[13]
And he would urge them: “Come to communion, my brothers and sisters, come to
Jesus. Come to live from him in order to live with him…[14]
“Of course you are not worthy of him, but you need him!”.[15]
This way of educating the faithful to the Eucharistic presence and to
communion proved most effective when they saw him celebrate the Holy
Sacrifice of the Mass. Those present said that “it was not possible to find a
finer example of worship… He gazed upon the Host with immense love”.[16]
“All good works, taken together, do not equal the sacrifice of the Mass” – he
would say – “since they are human works, while the Holy Mass is the work of
God”.[17]
He was convinced that the fervour of a priest’s life depended entirely upon the
Mass: “The reason why a priest is lax is that he does not pay attention to the
Mass! My God, how we ought to pity a priest who celebrates as if he were
engaged in something routine!”.[18]
He was accustomed, when celebrating, also to offer his own life in sacrifice:
“What a good thing it is for a priest each morning to offer himself to God in
sacrifice!”.[19]
This deep personal identification with the Sacrifice of the Cross led
him – by a sole inward movement – from the altar to the confessional.
Priests
ought never to be resigned to empty confessionals or the apparent indifference
of the faithful to this sacrament.
In France, at the time of the Curé of Ars,
confession was no more easy or frequent than in our own day, since the upheaval
caused by the revolution had long inhibited the practice of religion. Yet he
sought in every way, by his preaching and his powers of persuasion, to help his
parishioners to rediscover the meaning and beauty of the sacrament of Penance,
presenting it as an inherent demand of the Eucharistic presence.
He thus
created a “virtuous” circle. By spending long hours in church before the
tabernacle, he inspired the faithful to imitate him by coming to visit Jesus
with the knowledge that their parish priest would be there, ready to listen and
offer forgiveness.
Later, the growing numbers of penitents from all over France
would keep him in the confessional for up to sixteen hours a day.
It was said
that Ars had become “a great hospital of souls”.[20]
His first biographer relates that “the grace he obtained [for the conversion of
sinners] was so powerful that it would pursue them, not leaving them a moment of
peace!”.[21]
The saintly Curé reflected something of the same idea when he said: “It is not
the sinner who returns to God to beg his forgiveness, but God himself who runs
after the sinner and makes him return to him”.[22]
“This good Saviour is so filled with love that he seeks us everywhere”.[23]
We priests should feel that the following words, which he put on the
lips of Christ, are meant for each of us personally: “I will charge my ministers
to proclaim to sinners that I am ever ready to welcome them, that my mercy is
infinite”.[24]
From Saint John Mary Vianney we can learn to put our unfailing trust in the
sacrament of Penance, to set it once more at the centre of our pastoral
concerns, and to take up the “dialogue of salvation” which it entails.
The Curé
of Ars dealt with different penitents in different ways. Those who came to his
confessional drawn by a deep and humble longing for God’s forgiveness found in
him the encouragement to plunge into the “flood of divine mercy” which sweeps
everything away by its vehemence.
If someone was troubled by the thought of his
own frailty and inconstancy, and fearful of sinning again, the Curé would unveil
the mystery of God’s love in these beautiful and touching words: “The good Lord
knows everything. Even before you confess, he already knows that you will sin
again, yet he still forgives you. How great is the love of our God: he even
forces himself to forget the future, so that he can grant us his
forgiveness!”.[25]
But to those who made a lukewarm and rather indifferent confession of sin, he
clearly demonstrated by his own tears of pain how “abominable” this attitude
was: “I weep because you don’t weep”,[26]
he would say. “If only the Lord were not so good! But he is so good!
One would have to be a brute to treat so good a Father this way!”.[27]
He awakened repentance in the hearts of the lukewarm by forcing them to see
God’s own pain at their sins reflected in the face of the priest who was their
confessor.
To those who, on the other hand, came to him already desirous of and
suited to a deeper spiritual life, he flung open the abyss of God’s love,
explaining the untold beauty of living in union with him and dwelling in his
presence: “Everything in God’s sight, everything with God, everything to please
God… How beautiful it is!”.[28]
And he taught them to pray: “My God, grant me the grace to love you as much as I
possibly can”.[29]
In his time the Curé of Ars was able to transform the hearts and the
lives of so many people because he enabled them to experience the Lord’s
merciful love. Our own time urgently needs a similar proclamation and witness
to the truth of Love: Deus caritas est (1 Jn: 4:8).
Thanks to the
word and the sacraments of Jesus, John Mary Vianney built up his flock, although
he often trembled from a conviction of his personal inadequacy, and desired more
than once to withdraw from the responsibilities of the parish ministry out of a
sense of his unworthiness.
Nonetheless, with exemplary obedience he never
abandoned his post, consumed as he was by apostolic zeal for the salvation of
souls.
He sought to remain completely faithful to his own vocation and mission
through the practice of an austere asceticism: “The great misfortune for us
parish priests – he lamented – is that our souls grow tepid”; meaning by this
that a pastor can grow dangerously inured to the state of sin or of indifference
in which so many of his flock are living.[30]
He himself kept a tight rein on his body, with vigils and fasts, lest it rebel
against his priestly soul. Nor did he avoid self-mortification for the good of
the souls in his care and as a help to expiating the many sins he heard in
confession.
To a priestly confrere he explained: “I will tell you my recipe: I
give sinners a small penance and the rest I do in their place”.[31]
Aside from the actual penances which the Curé of Ars practiced, the core of his
teaching remains valid for each of us: souls have been won at the price of
Jesus’ own blood, and a priest cannot devote himself to their salvation if he
refuses to share personally in the “precious cost” of redemption.
In today’s world, as in the troubled times of the Curé of
Ars, the
lives and activity of priests need to be distinguished by a forceful witness
to the Gospel.
As Pope Paul VI rightly noted, “modern man listens more
willingly to witnesses than to teachers, and if he does listen to teachers, it
is because they are witnesses”.[32]
Lest we experience existential emptiness and the effectiveness of our ministry
be compromised, we need to ask ourselves ever anew: “Are we truly pervaded by
the word of God? Is that word truly the nourishment we live by, even more than
bread and the things of this world? Do we really know that word? Do we love
it? Are we deeply engaged with this word to the point that it really leaves a
mark on our lives and shapes our thinking?”.[33]
Just as Jesus called the Twelve to be with him (cf. Mk 3:14), and only
later sent them forth to preach, so too in our days priests are called to
assimilate that “new style of life” which was inaugurated by the Lord Jesus and
taken up by the Apostles.[34]
It was complete commitment to this “new style of life” which marked the
priestly ministry of the Curé of Ars.
Pope John XXIII, in his Encyclical Letter
Sacerdotii nostri primordia, published in 1959 on the first centenary of
the death of Saint John Mary Vianney, presented his asceticism with special
reference to the “three evangelical counsels” which the Pope considered
necessary also for priests: “even though priests are not bound to embrace these
evangelical counsels by virtue of the clerical state, these counsels nonetheless
offer them, as they do all the faithful, the surest road to the desired goal of
Christian perfection”.[35]
The Curé of Ars lived the “evangelical counsels” in a way suited to his priestly
state.
His poverty was not the poverty of a religious or a monk, but
that proper to a priest: while managing much money (since well-to-do pilgrims
naturally took an interest in his charitable works), he realized that everything
had been donated to his church, his poor, his orphans, the girls of his “Providence”,[36]
his families of modest means.
Consequently, he “was rich in giving to others
and very poor for himself”.[37]
As he would explain: “My secret is simple: give everything away; hold nothing
back”.[38]
When he lacked money, he would say amiably to the poor who knocked at his door:
“Today I’m poor just like you, I’m one of you”.[39]
At the end of his life, he could say with absolute tranquillity: “I no longer
have anything. The good Lord can call me whenever he wants!”.[40]
His chastity, too, was that demanded of a priest for his ministry. It
could be said that it was a chastity suited to one who must daily touch the
Eucharist, who contemplates it blissfully and with that same bliss offers it to
his flock.
It was said of him that “he radiated chastity”; the faithful would
see this when he turned and gazed at the tabernacle with loving eyes”.[41]
Finally, Saint John Mary Vianney’s obedience found full embodiment in his
conscientious fidelity to the daily demands of his ministry.
We know how he was
tormented by the thought of his inadequacy for parish ministry and by a desire
to flee “in order to bewail his poor life, in solitude”.[42]
Only obedience and a thirst for souls convinced him to remain at his post. As
he explained to himself and his flock: “There are no two good ways of serving
God. There is only one: serve him as he desires to be served”.[43]
He considered this the golden rule for a life of obedience: “Do only what can be
offered to the good Lord”.[44]
In this context of a spirituality nourished by the practice of the
evangelical counsels, I would like to invite all priests, during this Year
dedicated to them, to welcome the new springtime which the Spirit is now
bringing about in the Church, not least through the ecclesial movements and the
new communities. “In his gifts the Spirit is multifaceted… He breathes where
he wills. He does so unexpectedly, in unexpected places, and in ways previously
unheard of… but he also shows us that he works with a view to the one body and
in the unity of the one body”.[45]
In this regard, the statement of the Decree
Presbyterorum Ordinis
continues to be timely: “While testing the spirits to discover if they be of
God, priests must discover with faith, recognize with joy and foster diligently
the many and varied charismatic gifts of the laity, whether these be of a humble
or more exalted kind”.[46]
These gifts, which awaken in many people the desire for a deeper spiritual life,
can benefit not only the lay faithful but the clergy as well. The communion
between ordained and charismatic ministries can provide “a helpful impulse to a
renewed commitment by the Church in proclaiming and bearing witness to the
Gospel of hope and charity in every corner of the world”.[47]
I would also like to add, echoing the Apostolic Exhortation
Pastores Dabo
Vobis of Pope John Paul II, that the ordained ministry has a radical
“communitarian form” and can be exercised only in the communion of priests
with their Bishop.[48]
This communion between priests and their Bishop, grounded in the sacrament of
Holy Orders and made manifest in Eucharistic concelebration, needs to be
translated into various concrete expressions of an effective and affective
priestly fraternity.[49]
Only thus will priests be able to live fully the gift of celibacy and build
thriving Christian communities in which the miracles which accompanied the first
preaching of the Gospel can be repeated.
The Pauline Year now coming to its close invites us also to look to the
Apostle of the Gentiles, who represents a splendid example of a priest entirely
devoted to his ministry.
“The love of Christ urges us on” – he wrote – “because
we are convinced that one has died for all; therefore all have died” (2 Cor
5:14). And he adds: “He died for all, so that those who live might live no
longer for themselves, but for him who died and was raised for them” (2 Cor
5:15).
Could a finer programme be proposed to any priest resolved to
advance along the path of Christian perfection?
Dear brother priests, the celebration of the 150th
anniversary of the death of Saint John Mary Vianney (1859) follows upon the
celebration of the 150th anniversary of the apparitions of Lourdes
(1858).
In 1959 Blessed
Pope John XXIII noted that “shortly before the Curé of
Ars completed his long and admirable life, the Immaculate Virgin appeared in
another part of France to an innocent and humble girl, and entrusted to her a
message of prayer and penance which continues, even a century later, to yield
immense spiritual fruits. The life of this holy priest whose centenary we are
commemorating in a real way anticipated the great supernatural truths taught to
the seer of Massabielle. He was greatly devoted to the Immaculate Conception of
the Blessed Virgin; in 1836 he had dedicated his parish church to Our Lady
Conceived without Sin and he greeted the dogmatic definition of this truth in
1854 with deep faith and great joy.”[50]
The Curé would always remind his faithful that “after giving us all he could,
Jesus Christ wishes in addition to bequeath us his most precious possession, his
Blessed Mother”.[51]
To the Most Holy Virgin I entrust this Year for Priests.
I ask her to
awaken in the heart of every priest a generous and renewed commitment to the
ideal of complete self-oblation to Christ and the Church which inspired the
thoughts and actions of the saintly Curé of Ars.
It was his fervent prayer life
and his impassioned love of Christ Crucified that enabled John Mary Vianney to
grow daily in his total self-oblation to God and the Church.
May his example
lead all priests to offer that witness of unity with their Bishop, with one
another and with the lay faithful, which today, as ever, is so necessary.
Despite all the evil present in our world, the words which Christ spoke to his
Apostles in the Upper Room continue to inspire us: “In the world you have
tribulation; but take courage, I have overcome the world” (Jn 16:33).
Our faith in the Divine Master gives us the strength to look to the future with
confidence.
Dear priests, Christ is counting on you. In the footsteps of the Curé of
Ars, let yourselves be enthralled by him. In this way you too will be,
for the world in our time, heralds of hope, reconciliation and peace!
With my blessing.
From the Vatican, 16 June 2009.
BENEDICTVS PP. XVI
[1] He was
proclaimed as such by Pope Pius XI in 1929.
[2] “Le
Sacerdoce, c’est l’amour du cœur de Jésus” (in Le curé
d’Ars. Sa pensée – Son cœur. Présentés par l’Abbé
Bernard Nodet, éd. Xavier Mappus, Foi Vivante, 1966, p. 98).
Hereafter: NODET. The expression is also quoted in the Catechism
of the Catholic Church, No. 1589).
[8] MONNIN,
A., Il Curato d’Ars. Vita di Gian.Battista-Maria Vianney,
vol. I, ed. Marietti, Turin, 1870, p. 122.
[12]
“Contemplation is a gaze of faith, fixed on Jesus. ‘I look at him
and he looks at me’: this is what a certain peasant of Ars used to
say to his holy Curé about his prayer before the tabernacle” (Catechism
of the Catholic Church, No. 2715).
[16]
MONNIN, A., op. cit., II, pp. 430ff.
[20]
MONNIN, A., op. cit., II, p. 293.
[36] The
name given to the house where more than sixty abandoned girls were
taken in and educated. To maintain this house he would do anything: “J’ai
fait tous les commerces imaginables”, he would say with a smile
(NODET, p. 214).
[42] Cf.
ibid., pp. 82-84; 102-103.
© Copyright 2009 -
Libreria Editrice Vaticana |
SULAT SA IYANG KABALAAN PAPA
BENEDIKTO DIESESEIS
PAGPROKLAMAR OG TUIG ALANG SA KAPARIAN
SA IKA-150 KA ANIBERSARYO SA "ADLAWNG NATAWHAN"
SA KURA SA ARS
Binati nako nga mga Igsuon nga mga Pari,
Sa umaabot nga Solemnidad sa Pinakabalaan nga Kasingkasing ni Jesus, sa
Biyernes 19 sa Junio 2009 – tradisyonal nga adlaw sa pag-ampo alang sa
pagbalaan sa mga inordinahan –, nihukom ako pagsubo sa "Tuig alang
sa Kaparian" atol sa pagsaulog sa ika-150 ka anibersaryo sa "adlawng
natawhan" ni Juan Maria Vianney, ang patron sa mga kura paroko sa
tibuok kalibotan.[1] Kining Tuig nga gipunting pagpalawom sa
pagtahan sa mga pari sa pagbag-o dinha sa sulod alang sa labaw pa ka
makusganon ug makadulot nga pagsaksi sa Ebanghelyo sa kalibotan karon,
tapuson sa mao gihapon nga Solemnidad sa 2010.
"Ang pagkapari mao ang gugma sa kasingkasing ni Jesus",
ang santuson nga Kura sa Ars masubsob nga magkanayon.[2] Kining makatandog
nga pamulong makapapamalandong kanato nga mapasalamaton una, sa habog nga
gasa sa mga pari, dili lamang alang sa Simbahan, kondili alang sa katawhan
usab. Gihunahuna nako kadtong tanan nga mga pari nga sa hilom
nagpadayag sa mga pulong ug buhat ni Kristo matag adlaw ngadto sa mga
matuuhon ug ngadto sa tibuok kalibotan, nga naningkamot pakighiusa sa
Ginuo sa ilang mga hunahuna ug kabubut-on, sa ilang mga pagbati ug matang
sa kinabuhi.
Pasidunggan nako ang ilang apostolikanhon nga mga buhat, ang walay
pagkakapoy ug natago nila nga pangalagad, ang pang-alang-sa-tanan nila nga
gugma. Dayegon nako ang maisugon nga kamatinud-anon sa daghan kaayo nga
mga pari nga, taliwala sa mga kalisod ug sa mga walay pagsabot, nagmatinud-anon
sa ilang tawag isip pinili nga "mga higala ni Kristo". Ako
gihapon nga gitipigan ang paghandom sa una nga paroko sa tupad ni kinsa
nangalagad ako isip batan-on nga pari: gibinlan ako niya og panig-ingnan
sa walay panagana nga debosyon sa mga katungdanan nga pastoral, bisan sa
pagsugat sa kamatayon sa pagdala niya sa biyatiko ngadto sa himatyon.
Nahinumdom usab ako sa dili maihap nga mga pari nga akong natagbo ug
padayon nako nga gitagbo, labi na gyod sa pastoral nakong mga pagduaw sa
lainlain nga mga nasod: mga tawo nga manggihatagon nga naghalad sa
adlaw-adlaw nga pangalagad.
Ang pulong ni San Juan Maria nagpahinumdom usab kanato sa gidughang nga
Kasingkasing ni Kristo ug sa nag-alirong niini nga purungpurong nga
tunukon.
Mao nga madala usab ako paghunahuna sa dili maihap nga mga kahimtang sa
pag-antos nga gisinati sa daghan nga mga pari, o kay sila mismo nag-ambit
man sa daghan nga nga mga matang sa kasinatian sa pag-antos sa tawo o kay
nagtagbo man sila sa walay pagsabot gikan sa mga tawo mismo nga ilang
gialagaran.
Unsaon man nato sa dili paghunahuna sa tanan niadtong mga pari nga
nasamdan sa kahalangdon, nababagan sa ilang misyon ug gilutos, usahay
hangtod paghatag sa kinalabaw sa tanan nga saksi sa ilang kaugalingon nga
dugo?
Subo nga ikasulti nga aduna say mga kahimtang nga dili gyod igo nga
kabakhoan diin ang Simbahan mismo nag-antos isip sangputanan sa
pagkamasupilon kabahin sa pipila sa iyang mga ministro. Niana ang
kalibotan mismo mao ang makakaplag og sukaranan sa eskandalo ug sa
pagsalikway.
Makatabang pag-ayo sa Simbahan niining pagkabutanga dili lamang ang
walay lipudlipod ug hingpit nga pag-ila sa mga kahuyang sa mga ministro,
kondili usab ang saya ug gibag-o nga pagsantop sa pangisip sa kahabog sa
gasa sa Dios, nga gilawas sa nindot kaayo nga panig-ingan sa buotan nga
mga pastor, makidiyos nga giduslitan sa gugma sa Dios ug sa tawo,
masinabtanon, mapailubon nga mga mag-aagak sa espiritu.
Dinhi ang pagtulon-an ug panig-ingnan ni San Juan Maria Vianney
makapapapunting kanatong tanan. Ang Kura sa Ars may pagkamapaubsanon gayod,
apan hinuon isip usa ka pari nag-amgo siya sa pagkahabog niya nga gasa
alang sa iyang katawhan. "Ang usa ka maayo nga magbalantay, pastor
sumala sa kasingkasing sa Dios, mao ang kinahabogan nga bahandi nga sarang
mahatag sa parokya sa buotan nga Ginuo, usa sa mga pinabililhon nga mga
gasa sa kaluoy sa Dios".[3]
Mihisgot siya sa pagkapari nga dili makatugkad sa kahabog sa gasa ug
tahas nga gitugyan sa usa ka linalang: "O, kahabog gyod sa pari! …
Kon nag-amgo pa lamang siya kon unsa gayod siya, mamatay siya… Ang Dios
nagtuman kaniya: magbungat niya og pipila ka mga pulong ug ang Ginuo
mukanaog gikan sa langit, nga maanaa sa usa lamang ka gamay nga ostiyas…".[4]
Sa pagpatin-aw ngadto sa iyang mga parokyano sa kahinungdanon sa mga
sakramento, muingon siya: "Kon wala ang Sakramento sa Pagkapari, wala
kanato ang Ginuo. Kinsa man ang mupahamutang kaniya sa tabernakulo? Ang
pari. Kinsa man ang nagdawat sa inyong kalag pagsugod sa inyong kinabuhi?
Ang pari. Kinsa man ang nagpakaon ug nagpakusog sa panaw sa inyong kalag?
Ang pari. Kinsa man ang mag-andam niini pag-atubang sa Dios, pagdigo niini
sa dugo ni Kristo sa kataposan nga higayon? Ang pari, kanunay ang pari. Ug
kon kining maong kalag mamatay [sangputanan sa sala], kinsa ang
magpapabuhi niini, nga magpapabalik sa kalinaw? Sa makausa pa, ang pari…
Sunod sa Dios, ang mao pari tanan! … Sa langit lamang maamgohan niya
kini sa hingpit".[5]
Kining mga pulonga nga nag-awas gikan sa parianon nga kasingkasing sa
balaan nga Kura sa Ars, mora'g sobra ra kaayo. Apan nagpadayag kini sila
sa pagpabili gyod niya sa pari.
Mora og nasanapan siya sa walay utlanan nga pagbati sa tulubagon:
"Kon makaamgo pa unta kita sa hingpit unsa ang pari dinhi sa yuta,
mangamatay kita dili sa kahadlok kon dili sa gugma… Kon wala ang pari,
ang pag-antos ug ang kamatayon sa Ginuo dili magmapuslanon. Ang pari
mao ang nagpadayon sa buhat sa kaluwasan dinhi sa yuta… Unsa may
kapuslananan sa balay nga puno og bulawan apan walay makabukas sa pultahan
niini? Ang pari nagkupot sa yawe sa mga bahandi sa langit: siya ang
nagbukas sa pultahan; siya ang tigdumala sa buotan nga Ginuo; ang
tigdumala sa iyang kabtangan … Pabiyai ang parokya kawhaan ka tuig nga
walay pari, ug magsimba sila sa mga hayop diinha niini … Ang pari dili
pari alang sa iyang kaugalingon, pari siya alang kaninyo".[6]
Miabot siya sa Ars, balangay nga may 230 ka lumulupyo, nga nga
gipasiunhan siya pagpahibalo sa Obispo nga wala na kaayo magbansay sa
ilang pagtuo: "Gamay ra ang paghigugma sa Dios nianang parokyaha;
ikaw maoy magpapaanaa niini didto". Mao nga lawom siya nga nag-amgo
nga muadto siya didto aron paglawas sa kaanaa ni Kristo ug pagsaksi sa
makaluwas niya nga kaluoy: "[Ginuo,] himoa nga makabig ang parokya;
mag-antos ako bisa'g unsa, sa tibuok nako nga kinabuhi!": niining
pag-ampoa misulod siya sa iyang misyon.[7]
Ang Kura sa Ars milihok pag-ayo pagpakabig sa parokya, ug giuna niya
ang Kristuhanon nga pagtudlo sa katawhan nga iyang gibantayan.
Binati nga igsuon nga mga pari, mag-ampo kita sa Ginuo sa grasya pagkat-on
alang kanato gikan sa programa nga pastoral ni San Juan Maria Vianney!
Una nato nga kinahanglan nga kat-unon mao ang hingpit nga pagkausa sa
tawo ug sa iya nga pangalagad. Dinha kang Jesus ang tawo ug ang misyon
nagpaingon ngadrto sa pagka usa ra: tanan nga makaluwas nga lihok ni
Kristo pagpadayag sa "anaknon niya nga kaamgohan" nga atubangan
sa Amahan tunhay nga nagbarog paglantaw pagtuman sa kabubut-on niya.
Sa mapaubsanon apan matuod nga paagi, matag pari kinahanglan mukab-ot
sa sama nga pakausa ra.
Tinuod dili kini paghikalimot nga ang kamasangputanon sa pangalagad
wala mag-agad sa pagkabalaan sa ministro, apan dili usab kita makabaliwala
sa gawas sa kasagaran nga kamabungahon sa pagtagboay sa anaa sa gawas nga
makita nga kabalaan ug sa anaa sa sulod nga dili makita nga kabalaan sa
ministro.
Ang Kura sa Ars mihimo dayon sa ubos niya nga tahas pagpahaom sa iyang
kinabuhi isip ministro ngadto sa kabalaan sa iyang pangalagad, dinha sa
"pagpuyo", sa simbahan sa parokya: Sumala sa gisulti kanato sa
una nga misulat sa iyang kinabuhi: "Sa pag-abot niya, iyang gipili
ang simbahan nga iyang puy-an. Musulod siya niini sa wala pa ang kaadlawon
ug dili na siya mugula hangtod human sa orasyon sa kagabhion. Didto
gipangita siya sa panahon nga gikinahanglan siya".[8]
Ang sobra ra nga paghulagway sa piadoso nga tig-asoy dili unta
makapabuta kanato sa kamatuod nga ang Kura sa Ars nahibalo usab sa aktibo
nga "pagpuyo" sulod sa tibuok niya nga parokya: regular niya nga
giduaw ang mga masakiton ug ang mga banay, mihimo siya og misyon ngadto sa
katawhan ug misaulog sa mga pangilin, mihimo ug midumala og mga kolekta
alang sa uban ug sa mga buhat sa misyon, minindot siya sa simbahan sa
parokya, miatiman siya sa mga ilo ug sa mga magtutudlo sa "Providensiya"
(katukoran nga iyang gimugna); mipatungha sa mga bata, mitukod og mga
kopradiya ug mipasakop og mga laygo aron mulihok tupad niya.Ang iyang
panig-ingnan natural nagdala kanako pagpunting nga anaay mga natad nga
hingpit mugnaon paghiusa paglihok ug buksan ngadto sa mga laygo.
Mga pari ug mga laygo mao ang hiniusa nga parianon nga katawhan[9] ug
tungod sa ilang pangalagad mga pari magpuyo taliwala sa mga laygo nga mga
matuuhon, "aron pagdala sa matag usa ngadto sa kahiusahan sa gugma,
‘pagmahal sa usa'g usa; ug sa dungog, magpinalabihay kamo sa usa ug usa’"
(Rom 12:10).[10]
Dinhi ato unta nga hinumdoman ang kinasingkasing nga hangyo ngadto sa
mga pari sa Ikaduha nga Konsilyo sa Batikano "pagmatinud-anon sa
ilang pagsabot ug paglambo sa kahalangdon sa mga laygo ug sa pinatuyo nila
nga papel dinha sa misyon sa Simbahan. … Magmabuuton unta sila sa
pagpaminaw sa mga laygo, maghatag og inigsuon nga pagpaminaw sa ilang mga
hangyo, ug mag-ila sa ilang kasinatian ug kahanas sa lainlain nga mga
natad sa kahimoan sa tawo. Niini nga paagiha hiniusa sila nga makausisa sa
mga timailhan sa mga panahon".[11]
Si San Juan Maria Vianney una sa tanan mitudlo sa mga parokyano niya sa
saksi sa iyang kinabuhi. Gikan niining panig-ingnana nga nakat-on sila
pag-ampo, nga muhunong sa makadaghan atubangan sa tabernakulo pagduaw kang
Jesus sa Balaan nga Sakramento.[12] "Dili kinahanglan ang taas nga
pag-ampo" – mipatin-aw ang Kura sa Ars kanila – "Nahibalo
kita nga anaa dinha si Jesus sa tabernakulo: ablihan nato kaniya ang atong
mga kasingkasing, malipayon sa iyang atubangan. Mao kini ang kinanindot
nga pag-ampo".[13]
Ug muawhag siya kanila: "Pangalawat kamo, akong mga igsuon, panuol
kamo kang Jesus. Dali kamo puyo gikan kaniya aron magpuyo uban kaniya…[14]
"Tinuod gyod nga dili kamo angay, apan gikinahanglan ninyo siya!".[15]
Kining paagiha pagtudlo sa mga matuuhon sa Eukaristikanhon nga
pagkaanaa namatud-an nga pinakamasangputanon sa pagtan-aw nila kaniya nga
nagsaulog sa Balaan nga Sakripisyo sa Misa. May mga manimba nga muingon
nga "dili mahimo pagkaplag og labaw pa ka nindot nga sumbanan sa
pagsimba… Uban sa habog nga pagtuo magtutok siya sa ostiyas".[16]
"Ang tanan nga mga maayong buhat, kon tipuon, dili makatumbas sa
sakripisyo sa Misa" – mag-ingon siya – "kay mga buhat kini
sila sa tawo, samtang ang Balaan nga Misa buhat sa Dios".[17]
Kombensido siya nga ang pagkamainiton sa kinabuhi sa usa ka pari
hingpit nga nag-agad sa Misa: "Ang pari makulangan niini tungod kay
dili siya magtutok sa Misa! Dios ko, kaloy-an gyod unta nato ang pari nga
nagsaulog sama og nagbuhat siya og naandan nga buhatunon lamang!".[18]
Naandan niya, sa pagsaulog, paghalad usab isip sakripisyo sa iyang
kaugalingon: "Nindot kaayo nga ang pari maghalad sa iyang kaugalingon
isip sakripisyo ngadto sa Dios!".[19]
Kining lawom nga paghiusa niya sa Sakripsiyo sa Krus midala kaniya –
sa usa lamang ka lihok dinha sa sulod niya ngadto sa altar sa kumpisalan.
Dili gyod unta magdawat na lang dawaton sa mga pari ang mga kumpisalan
nga walay manulod o ang mora'g pagbaliwala sa mga matuuhon niining maong
sakramento.
Sa Francia sa panahon sa Kura sa Ars, ang pagkumpisal dili labaw ka
sayon o ka masubsob kay sa karon, kay ang kaguliyang gikan sa rebolusyon
dugay nga nagpapalayo sa pagbansay sa relihiyon. Apan nangita siya sa
tanan nga mga paagi, sa mga wali o mga pagdani, pagtabang sa iyang mga
parokyano pagkaplag pag-usab sa kanindot sa sakramento sa Penitensiya,
diha sa pagpakita niini isip gipangayo gayod, ug nga lambigit kaayo, sa
Eukaristikanhon nga pagkaanaa.
Mao nga mimugna siya og usa ka "virtuous" circle. Sa
pagpalabay og tag-as nga mga takna dinha sa simbahan atubangan sa
tabernakulo, midasig siya sa mga matuuhon pagsuon kaniya pinaaagi sa
pagduaw kang Jesus, kay ang pari anaa ug maminaw kanila ug mupasaylo. Magpapabilin
kaniya sa kumpisalan hangtod sa napulo’g unom ka takna matag adlaw ang
nagkadaghan nga mga penitente gikan sa tibuok Francia.
Giingon nga ang Ars nahimo nga "usa ka habog nga tambalanan sa
kalag" .[20] Ang una nga misulat sa iyang kinabuhi miasoy nga "ang
grasya nga iyang nadawat [alang sa pagpakabig sa mga makasasala] gamhanan
kaayo nga sa ingon mag-apas kini kanila, nga dili sila mahimutang!".[21]
Ang santuson nga Kura sa Ars nianinaw og susama niini sa iyang
pag-ingon: "Dili ang makasasala ang nagbalik ngadto sa Dios aron
pagpangayo og pasaylo, kondili ang Dios mismo ang nagdagan aron pag-apas
sa makasasala ug pagpabalik niini".[22] "Ang Manunubos ingon
kapuno sa gugma nga sarang nangita siya kanato".[23] Kitang mga pari
mubati unta nga personal nga atoa kining iyang gibutang sa mga ngabil ni
Kristo: "Suguon nako ang akong mga ministro pagsangyaw ngadto sa mga
makasasala nga kanunay ako nga andam pagdawat kanila, nga walay kinutoban
ang akong kaluoy".[24]
Gikan kang San Juan Maria Vianney mukat-on kita pagbutang sa dili
makawang nga pagsalig sa sakramento sa Penitensiya, pagbutang niini sa
makausa pa sa taliwala sa mga kahingawa nato nga pastoral, ug pagpahigayon
sa "dialogo sa kaluwasan".
Ang Kura sa Ars midawat sa lainlain nga mga penitente sa lainlain nga
mga paagi. Ang nakabig ngadto sa kumpisalan nga lawom kaayo ug mapaubsanon
nga nangandoy sa pasaylo sa Dios nagkaplag dinha kaniya sa pagdasig
pagsalom ngadto sa "baha sa suba sa kaluoy nga nag-anod sa tanang
butang pinaagi sa kakusog niini.
Kon may natugaw sa kaugalingon nga kahuyang ug sa dili kasinundanon,
mahadlukon nga makasala pag-usab, ang Kura mupadayag sa misteryo sa gugma
sa Dios niining nindot ug makatandog nga mga pulong: "Ang buotan nga
Ginuo nahibalo sa tanan. Bisan gani sa pagkumpisal, nahibalo na siya nga
makasala ikaw pag-usab, apan gipasaylo gihapon ka niya.Unsa ka habog ang
gugma sa Dios: iyang gipugos ang iyang kaugalingon paghikalimot sa muabot
pa, aron pagpasaylo kanato!".[25]
Apan sa mga maluyahon ug dili magpakabana pagkumpisal sa sala, tin-aw
niya nga gipakita pinaagi sa kaugalingon niya nga mga luha sa kaguol unsa
ka"salawayon" niining maong panglantaw: "Naghilak ako kay
dili ka muhilak" ,[26] mag-ingon siya. "Kon dili pa lang buotan
kaayo ang Ginuo! Apan buotan siya kaayo! Mao ra og hayop ang maglantaw sa
Amahan og sama niini!".[27]
Gipamata niya ang pagbasol sa mga kasingkasing sa mga maluyahon diha sa
pagpugos kanila pagkita sa kaugalingon nga kahapdos alang sa Dios sa ilang
mga sala nga gisalamin sa nawong sa pari nga nagpakumpisal kanila.
Sa laing bahin niadtong nanuol kaniya nga nangandoy na ug angay sa
labaw ka lawom nga kinabuhi nga espirituhanon, giablihan niya ang
kawanangan sa gugma sa Dios, pagpatin-aw sa dili matukib nga kaanindot sa
pagpuyo hiniusa ngadto kaniya ug dinha sa iyang atubangan: "Tanan nga
anaa sa paglantaw sa Dios, tanan uban sa Dios, tanan magpahimuot sa Dios…
Kaanindot gayod niini!".[28]
Ug gitudloan niya sila sa pag-ampo: "Dios ko, ihatag kanako ang
grasya paghigugma kanimo kutob sa mahimo".[29]
Ang Kura sa Ars nakapausab sa kasingkasing ug kinabuhi sa daghan kaayo
nga mga tawo kay iya sila gipapasinati sa maluluy-on nga gugma sa Ginuo.
Ang atong panahon karon dinalian nga nagkinahanglan og susama nga
pagsangyaw ug pagsaksi sa kamatuoran sa Gugma: Deus caritas est (1 Jn:
4:8).
Salamat sa pulong ug mga sakramento ni Jesus, si Juan Maria Vianney
mitukod sa iyang panon, bisan og sagad siya nga nagkurog sa
pagkakombensido sa personal nga wala niyay kahanas, ug nangandoy siya og
labaw sa usa ka higayon pagbiya sa mga tulubagon sa pangalagad sa parokya
tungod kay gibati niya ang pagkadili angay.
Bisan pa niini, uban og masunod nga pagtuman sa sugo, wala gyod siya
mubiya, kay natun-as siya sa apostolikanhon nga kamainiton alang sa
kaluwasan sa mga kalag.
Naningkamot siya pagpabilin nga hingpit nga matinud-anon sa iyang tawag
ug misyon pinaagi sa higpit nga pagpuyo: "Ang habog nato nga dautan
nga palad - hilakan niya kini - mao nga nagbugnaw ang atong mga kalag";
nagpasabot siya niini nga ang usa ka paroko peligruso nga mutubo nga
makubalan na sa pagkasad-an ug magbaliwala nga kini gipuy-an sa daghang
mga sakop sa iyang panon.[30]
Iyang gipanton ang iyang lawas, pagbilar ug pagpuasa, aron pagpugong
nga mubatok kini sa parianon niya nga kalag. Ni nihikaw siya pagpugong sa
kaugalingon alang sa kaayohan sa mga kalag nga iyang giatiman isip tabang
pagbayad sa daghang mga sala nga gikumpisal kaniya.
Mipatin-aw siya sa usa ka igsuong pari: "Sultihan ti ka sa akong
paagi: Gamay nga penitaensiya ang akong ihatag, ang uban ako ang maghimo".[31]
Gawas sa aktuwal nga mga penitensiya nga gihimo sa Kura sa Ars, ang
anaa sa tunga sa iyang gitudlo may bili alang kanato: mga kalag gidaog
pinaagi sa kaugalingon nga dugo ni Jesus, ug ang usa ka pari dili
makapapahinungod sa kaugalingon alang sa ilang kaluwasan kon mudumili siya
sa personal nga pag-ambit sa "bililhon nga bayad" sa kaluwalsan.
Sa kalibotan karon, sama sa gubot nga mga panahon sa Kura sa Ars, ang
kinabuhi ug kalihokan sa mga pari nanginahanglan nga mailhan sa mapugsanon
nga pagsaksi sa Ebanghelyo.
Sa takdo nga gisulti ni Papa Pablo VI, "ang modernong tawo lalbaw
nga maminaw dayon sa mga saksi kay sa mga magtutudlo, ug kon mamimaw man
siya sa mga magtutudlo, kini tungod kay sila mga saksi man".[32]
Aron dili haw-ang ang kinabuhi ug ang kamasangputanon sa atong
pangalagad dili mawad-an og kusog, kinahanglan mangutana kita kanunay:
"Tinuod ba gyod nga gihunoban kita sa pulong sa Dios? Tinuod ba gyod
nga kanang maong pulong kalan-on sa pagpuyo, labaw kay sa pan ug kabtangan
sa kalibotan? Tinuod ba gyod nga nahibalo kita nianang mao nga pulong?
Gimahal ba nato kini? Lawom ba kita nga nalamabigit niini nga nagtimaan sa
atong kinabuhi ug naghulma sa atong pangisip?".[33]
Sama nga gitawag ni Jesus ang Napulo ug Duha pag-uban pag-una kaniya
(cf. Mk 3:14), usa pa niya gipadala aron magwali, ingon usab sa panahon
nato karon ang mga pari gitawag pagpahunob sa bag-o nga "matang sa
pagpuyo" nga gisubhan sa Ginuong Jesus ug gisunod sa mga Apostoles.[34]
Hingpit nga pagtahan kadto sa "bag-o nga matang sa kinabuhi"
nga mitimaan sa parianon nga pangalagad sa Kura sa Ars.
Si Papa Juan XXIII, sa iyang Sulat Enciklika Sacerdotii nostri
primordia, nga gipapatik sa tuig 1959 atol sa unang ikagatos ka tuig
sa kamatayon ni San Juan Maria Vianney, mipaila sa iyang piot nga paagi sa
pagpuyo nga pinatuyo nga gipunting sa "tulo ka mga konseho sa
Ebanghelyo" nga giisip sa Santo Papa nga gikinahanglan sa mga pari:
"bisan og sa mga pari wala pangayoa ang pagpuyo sa tulo ka mga
konseho sa Ebanghelyo tungod sa ila nga kahimatang sa kinabuhi isip mga
inordinahan, apan hinuon kini ang nagtanyag kanila sa pinakaseguro nga
dalan padulong sa Kristuhanon nga kahingpitan".[35]
Ang Kura sa Ars mikinabuhi sa mga "konseho sa Ebanghelyo"
sa paagi nga haom sa iyang parianon nga pagpuyo.
Ang iyang kakabos dili sama sa ilaha sa mga relihiyuso o monghe,
kondili ang haom sa pari: midumala siya og dagko nga salapi (kay mga
bahandianon man ang mga miduaw kaniya ug nagmaikagon sa mga buhat niya sa
kaluoy), giila niya nga tanan gihalad sa simbahan, sa mga kabos, sa mga
ilo, sa mga bata nga babaye sa iyang "Balay sa Probidensiya",[36]
sa mga banay nga kasagaran lama’g pangita. Sa ingon, "bahandianon
siya paghatag sa uban ug kabos sa kaugalingon".[37]
Magpatin-awan siya: "Yano lamang ang akong tinagoan kon sekreto:
ihatag ang tanan, ayaw ibilin ang bisan og unsa".[38] Kon wala siyay
salapi minaayuhon niya pagsulti ang mga manuktok: "Karon kabos ako
sama kanimo, usa na ako uban kaninyo".[39]
Pagtapos sa iyang kinabuhi, tuma nga malinawon siya nga makaingon:
"Wala na akoy bisan unsa. Ang maayo nga Ginuo makatawag kanako kanus-a
ang iyang gusto!".[40]
Ang iyang kaputli, usab, mao ang gipangayo sa usa ka pari alang sa
iyang pangalagad. Masulti nga kaputli kadto nga haom sa usa ka kinahanglan
maghikap sa Eukaristiya matag adlaw, nga malipay nga magsud-ong niini ug
magtanyag niini sa iyang panon.
Giingon nga "misilaw gikan kaniya ang kaputli"; ang mga
matuuhon makakita niini sa iyang paglingi ug pagtutok sa tabernakulo uban
og mahigugmaong mga mata".[41]
Sa kataposan ang pagkamasinugtanon ni San Juan Maria Vianney tumang
gipakita sa mabuuton niya nga pagka kamatinud-anon sa adlaw-adlaw nga
gipangayo sa pangalagad.
Natugaw siya pag-ayo sa wala niyay kahanas sa pangalagad sa parokya ug
sa pangandoy pagbiya aron "pagbakho nga siya lamang usa sa luoy niya
nga kinabuhi".[42]
Ang pagkamasinugtanon lamang ug ang kauhaw sa mga kalag ang nakapugos
kaniya pagpabilin. Sumala sa iya mismo nga gipatin-aw sa iyang panon:
"Walay duha ka mga maayo nga mga paagi pag-alagad sa Dios. May usa
lamang: pag-alagad sumala sa iyang gipangandoy nga siya alagaran".[43]
Iya kining giisip nga ang bulawanon niya nga lagda sa kinabuhi: "Buhata
lamang ang mahalad ngadto sa maayo nga Ginuo".[44]
Sa nag-alirong nga kahimtang sa usa ka pagkaesprituhanon nga gipahimsog
sa pagbansay sa mga konseho sa ebanghelyo, buot nako dapiton ang tanan nga
mga pari, niining Tuig nga gipahinungod kanila, paghangop sa bag-o nga
nindot nga kapanahonan nga gipaanaa karon sa Espiritu dinha sa Simbahan,
ug dili labing kubos niini ang gipahigayon sa bag-o nga mga kalihokan nga
simbahanon ug bag-o nga mga pundok. "Sa mga gasa niini ang Espiritu
nagkadaiya… Nagginhawa siya asa siya buot, sa wala damha nga mga dapit,
ug mga paagi nga wala pa igdungog… apan siya nagpakita usab nga naglihok
siya pagpunting sa usa ka lawas ug sa kahiusahan sa lawas".[45]
Mahitungod niini, ang Dekreto Presbyterorum Ordinis nagpadayon
nga mapuslanon: "Samtang sulayon ang mga espiritu kon gikan ba kini
sa Dios, mga pari kinahanglan magkaplag uban og pagtuo, mag-ila uban og
kalipay ug maglambo uban og kakugi sa daghan ug lainlain nga mga
karismatiko nga mga gasa sa mga laygo, kini o mapaubsanon o taas ba nga
matang".[46]
Kining mao nga mga gasa, nga nagpamata diha sa daghan nga mga tawo og
pangandoy sa labaw ka lawom nga kinabuhi nga espirituhanon, makapulos sa
mga laygo ug sa mga inordinahan. Ang kadugtongan sa mga inordinahan ug sa
pangalagad nga karismatiko makapadangat og "makatabang og handos
ngadto sa pagtahan sa Simbahan pagsangyaw ug pagsaksi sa Ebanghelyo sa
paglaom ug gugma sa tibuok kalibotan".[47]
Buot nako idugang, nunot sa Pastores Dabo Vobis ni Papa Juan
Pablo Dos nga ang pangalagad sa mga pari may gikan sa gamot nga "matang
nga pangpauban sa uban" ug mahimo lamang diha sa kadugtongan ngadto
sa kaparian ug ngadto sa ilang Obispo.[48]
Kining maong kadugtongan sa kaparian ug sa ilang Obispo, nga nanukad sa
Balaan nga Ordenasyon ug gipadayag dinha sa pag-uban pagsaulog sa Misa,
kinahanglan hubaron sa lainlain nga konkreto nga pagpadayag sa usa ka
masangputanon ug mabination nga parianon nga pag-inigsuonay.[49]
Pinaagi lamang niini mga pari hingpit nga makapuyo sa gasa sa kaputli
ug makatukod og malambuon nga Kristuhanon nga mga katilingban diin
mapabalik ang mga milagro nga niuban sa una nga pagwali sa Ebanghelyo.
Ang Tuig ni San Pablo nga karon hapit na matapos nagdapit kanato
paglantaw ngadto sa Apostol sa mga Hentil, nga naglawas og masilakon nga
sumbanan sa pari nga tibuok gidulot ngadto sa iyang pangalagad.
"Giharian kami sa gugma ni Cristo" – misulat siya –
"kay nasayod kami nga may usa ka tawo nga namatay alang sa tanan, ug
kini nagpasabot nga ang tanang mga tawo nakaambit sa iyang kamatayon.
Namatay siya alang sa tanang mga tawo aron ang mga buhi dili na
magkinabuhi alang sa ilang kaugalingon, kondili kaniya nga namatay ug
gibanhaw tungod kanila" (2 Cor 5:14-15). May masugyot pa ba sa
pari nga labaw ka nindot nga programa pag-abante sa dalan sa Kristuhanon
nga kahingpitan?
Binati nako nga igsuon nga mga pari, ang pagsaulog sa ika-150 nga tuig
sa kamatayon ni San Juan Maria Vianney (1859) nagsunod sa kasaulogan sa
ika-150 ka tuig sa mga pagpakita sa Birhen didto sa Lourdes (1858).
Sa 1959 si Beato Papa Juan XXIII misulat nga "sa hapit na matapos
ang taas ug dalayegon nga kinabuhisa Kura sa Ars, ang Birhen Imakulada
mipakita sa lain nga dapit sa Francia ngadto sa usa ka walay malisya ug
ubos nga bata nga babaye, ug mitugyan kaniya og usa ka mensahe sa pag-ampo
ug pagpenitensiya nga nagpadayon bisan tapos sa usa ka gatos ka tuig nga
espirituhanon nga pagpamunga. Ang kinabuhi niining balaan nga pari kansang
ika usa ka gatos ka tuig atong gihandom sa matuod nga paagi mipasiuna sa
habog nga mga kamatuoran nga gitudlo sa gipakitaan sa Massabielle. Dako
siya nga deboto sa Imakulada nga Birhen Maria, sa 1836 gipahinungod niya
ang iyang simbahan sa parokya sa Imakulada ug malipayon siya nga mihimamat
sa paghimo niini nga dogma sa 1854 uban og lawom ug habog nga pagtuo."[50]
Ang Kura sa Ars kanunay gyod magpahinumdom sa iyang mga matuuhon nga
"sa paghatag kanato taman sa iyang mahimo, si Jesukristo buot
magpabilin kanato sa pinakabililhon niya nga bahandi, ang Balaan niya nga
Inahan".[51]
Sa Balaan nga Birhen itugyan nako ang Tuig alang sa mga Pari.
Ang akong pangamuyo kaniya mao ang pagpamata dinha sa kasingkasing sa
matag pari og usa ka manggihatagon ug binag-o nga pagtahan sa mithi sa
hingpit nga paghalad ngadto kang Kristo ug sa Simbahan nga midasig sa mga
pangisip ug mga lihok sa santuson nga Kura sa Ars.
Ang iyang madasigon nga kinabuhi sa pag-ampo ug ang iyang mainiton nga
gugma sa Gilansang sa Krus nga Kristo mao ang nakapapatubo adlaw-adlaw
kang Juan Maria Vianney sa iyang hingpit nga paghalad sa kaugalingon sa
Dios ug sa Simbahan.
Ang panig-ingnan niya magdala unta sa kaparian pagdalit nianang saksi
sa kahiusahan sa ilang Obispo, sa usa’g usa ug sa mga laygo, nga ingon
sa kanunay gikinahanglan kaayo karon.
Bisan sa daghan nga dautan nga anaa karon sa atong kalibotan, ang mga
pulong nga gibungat ni Kristo sa iyang mga Apostoles sa Lawak sa Itaas
nagpadayon pagdasig kanato: "Paantuson kamo sa kalibotan, apan ayaw
kahadlok, kay gidaog ko na ang kalibotan!" (Jn 16:33).
Ang atong pagtuo sa Diosnon nga Magtutudlo naghatag kanato sa kusog
paglantaw sa unahan uban og pagsalig.
Binati nga kaparian, si Kristo nagsalig kaninyo. Sa mga lakang saKura
sa Ars, tugoti malamat kamo niya. Niining paagiha kamo usab, alang sa
kalibotan sa atong kapanahonan karon, mga magsasangyaw sa paglaom,
pakighiuli ug kalinaw!
Uban sa akong bendisyon.
Gikan sa Batikano, 16 sa Junio sa 2009.
BENEDICTVS PP. XVI
__________________________________________________
[1] He was proclaimed as such by Pope Pius XI in 1929.
[2] "Le Sacerdoce, c’est l’amour du c ur de Jésus" (in
Le curé d’Ars. Sa pensée – Son c ur. Présentés par l’Abbé
Bernard Nodet, éd. Xavier Mappus, Foi Vivante, 1966, p. 98). Hereafter:
NODET. The expression is also quoted in the Catechism of the Catholic
Church, No. 1589).[3] NODET, p. 101.
[4] Ibid., p. 97.
[5] Ibid., pp. 98-99.
[6] Ibid., pp. 98-100.
[7] Ibid., p. 183.
[8] MONNIN, A., Il Curato d’Ars. Vita di Gian.Battista-Maria Vianney,
vol. I, ed. Marietti, Turin, 1870, p. 122.[9] Cf. Lumen Gentium, 10.
[10] Presbyterorum Ordinis, 9.
[11] Ibid.
[12] "Contemplation is a gaze of faith, fixed on Jesus. ‘I look
at him and he looks at me’: this is what a certain peasant of Ars used
to say to his holy Curé about his prayer before the tabernacle"
(Catechism of the Catholic Church, No. 2715).[13] NODET, p. 85.
[14] Ibid., p. 114.
[15] Ibid., p. 119.
[16] MONNIN, A., op. cit., II, pp. 430ff.
[17] NODET, p. 105.
[18] Ibid.
[19] Ibid., p. 104.
[20] MONNIN, A., op. cit., II, p. 293.
[21] Ibid., II, p. 10.
[22] NODET, p. 128.
[23] Ibid., p. 50.
[24] Ibid., p. 131.
[25] Ibid., p. 130.
[26] Ibid., p. 27.
[27] Ibid., p. 139.
[28] Ibid., p. 28.
[29] Ibid., p. 77.
[30] Ibid., p. 102.
[31] Ibid., p. 189.
[32] Evangelii nuntiandi, 41.
[33] BENEDICT XVI, Homily at the Chrism Mass, 9 April 2009.
[34] Cf. BENEDICT XVI, Address to the Plenary Assembly of the
Congregation for the Clergy, 16 March 2009.
[35] P. I.
[36] The name given to the house where more than sixty abandoned girls
were taken in and educated. To maintain this house he would do anything:
"J’ai fait tous les commerces imaginables", he would say with
a smile (NODET, p. 214).[37] NODET, p. 216.
[38] Ibid., p. 215.
[39] Ibid., p. 216.
[40] Ibid., p. 214.
[41] Cf. ibid., p. 112.
[42] Cf. ibid., pp. 82-84; 102-103.
[43] Ibid., p. 75.
[44] Ibid., p. 76.
[45] BENEDICT XVI, Homily for the Vigil of Pentecost, 3 June 2006.
[46] No. 9.
[47] BENEDICT XVI, Address to Bishop-Friends of the Focolare Movement
and the Sant’Egidio Community, 8 February 2007[48] Cf. No. 17.
[49] Cf. JOHN PAUL II, Apostolic Exhortation
Pastores Dabo Vobis, 74.
[50] Encyclical Letter Sacerdotii nostri primordia, P. III.
[51] NODET, p. 244.
© Copyright 2009 - Libreria Editrice Vaticana |
