|
Kasadya Ning Taknaa
Thus begins probably the most popular Christmas carol.
Even Christmas joy can be "wrong" if it is a
joy which originates in a culture where "happiness is an idol",
instead of that joy of hope found in the Saviours’ birth.
"The mystery of Bethlehem reveals God –among-us–
Emmanuel, the God who is near to us, not only in the sense of time or
place; he is near to us because in the words of Pope Benedict, he
"married" our humanity; he took our condition on, choosing to be
like us in every way, except in sin, so that we could become like Him.
Christian joy therefore, lies in this certainty: God is
here, is with me, in joy and sorrow, in sickness and in health, like a
friend and faithful spouse.
This joy remains even in the face of trials and sorrow,
but not only on the surface, it is a joy that lies in the deepest
innermost heart of the person who entrusts himself to God and confides in
Him.
Some ask themselves: but is this joy still possible
today? The answer is given, with their very lives, by men and women of
every age and social condition, happy to consecrate their existence to
others.
Like the example of Mother Theresa of Calcutta who amid
the trial of the dark nights of the faith gifted God’s smile to all.
It was Mother Theresa who used to say: "We wait
impatiently for Heaven, where God is, but it is in our power to know
heaven even here on earth in this very moment. Being happy with God means:
loving like Him, helping like Him, giving like Him, and serving like
Him".
God resides in those who love in this way, and he
animates them with joy. If instead happiness is made an idol, then the
road to true joy, the joy of which Christ speaks, is impossible to find.
This is the proposition of cultures which place
individual happiness in the place of God, a mentality which finds its
emblematic effects in the search for pleasure at all costs, in the
spreading of the use of drugs as an escape, a refuge in an artificial
paradise, which reveals it to be just an illusion.
So even at Christmas we can make a wrong turn, and
mistake the real feast with that which does not open hearts to the joy of
Christ.
The Christmas liturgy repeats to us that we shake off sadness and
discouragement; we have to replenish our hearts because the Lord is with
us. He is Emmanuel. |
Kasadya Ning Taknaa
Magsugod niini ang tingale atong pinakapopular nga
dayegon.
Apan ang kasadya sa Pasko mahimo usab nga
"sayop" kon naggikan kini sa usa ka kultura nga naghimo og
"dios-dios sa kalipay" nga ipuli sa kasadya sa pagkatawo sa
Manunubos.
Ang misteryo sa Belen nagpadayag kanato sa Dios
-uban-kanato- Emmanuel, ang Dios nga duol kanato, dili lamang sa dapit o
panahon; duol siya kay, sa mga pulong pa ni Papa Benedikto iyang
"gipangasawa" ang katawhan; iyang gisul-ob ang atong kahimtang,
iyang gipili nga masama siya kanato sa tanan, gawas sa sala, aron mahimo
kita nga mahisama Kaniya.
Mao nga ang Kristuhanon nga kasaday mao kini: ang
kaseguro nga ang Dios ania dinhi, uban kanako, sa kalipay ug kaguol, sa
kasakit ug sa maayong panglawas, sama og higala ug kapikas.
Kining maong kasadya magpabilin bisan atubangan sa mga
pagsulay ug kaguol, apan dili taphaw ug sa ibabaw lamang kondili sa
kinalawoman sa kasingkasing sa tawo nga nagtugyan sa iyang kaugalingon sa
Dios ug nagsalig Kaniya.
Adunay pipila nga mangutana sa ilang kaugalingon:
kining maong kasadya maanaa pa ba kini sa atong panahon karon? Oo maanaa
kini sa mga kinabuhi sa mga tawo nga nanagtugyan sa ilang kaugalingonnga
pagkinabuhi alang sa uban.
Sama sa panig-ingnan ni Mother Theresa sa Calcutta
kinsa taliwala sa pagsulay sa madulom nga mga gabii sa pagtuo migasa sa
pahiyom sa Dios ngadto sa uban.
Si Madre Theresa mao kadtong miingon: "Sa walay
pailob nangindahay kita sa Langit, diin atua ang Dios, apan anaa sa atong
gahom pagsinati sa langit bisan dinhi sa yuta niini gayong gutloa.
Pagsadya niining taknaa uban sa Dios nagpasabot: pagmahal sama Kaniya,
pagtabang sama Kaniya, paghatag sama Kaniya, ug pag-alagad sama
Kaniya".
Ang Dios nagpuyo sa mga nanaghigugma niining paagiha,
ug naghatag kanila sa espiritu sa kasadya. Kon puli niini gihimo nga
dios-dios ang kalipay, nan ang dalan sa matuod nga kasadya, kasadya nga
gihisgotan niKristo, dili makaplagan.
Mao kini ang gisugyot sa mga kultura nga nagpahamutang
sa kalipay sa tawo sa dapit sa Dios, panglantaw nga nagkaplag sa makita
nga sangputanan niini diha sa pagpangita sa kahilayan bisa’g sa
kamakadaot niini, sa pagdangop sa mga drogas pag-ikyas gikan sa
kamatuoran, ngadto sa gimaomao nga paraiso, nga sa kataposan mapadayag nga
usa lamang diay ka ilusyon.
Mao nga bisan sa Pasko mahimo nga makaliko kita sa
sayop nga padulnganan, ug masaypan nato ang matuod nga pangilin sa dili
makabukas og mga kasingkasing sa kasadya ni Kristo.
Ang liturhiya sa Pasko nagbalik paglitok kanato pagwaswas sa kaguol ug
pagkakahugno; atong palunhawon ang atong mga
kasingkasing kay ang Ginuo uban kanato. Siya ang Emmanuel. |
