ON CERTAIN ASPECTS OF THE CELEBRATION OF THE SACRAMENT OF PENANCE

By the mercy of God, the Father who reconciles us to himself, the Word took flesh in the spotless womb of the Blessed Virgin Mary to save "his people from their sins" (Mt 1,21) and to open for them "the way of eternal salvation".

Salvation is above all redemption from sin, which hinders friendship with God, a liberation from the state of slavery.

Christ grants the Apostles, through the power of the Holy Spirit, the authority to reconcile repentant sinners with God: "If you forgive the sins of any, they are forgiven; if you retain the sins of any, they are retained" (Jn 20,22-23).

In the constant practice of the Church, the "ministry of reconciliation" (2 Cor 5,18), conferred through the Sacrament of Penance, has always been seen as an essential and highly esteemed pastoral duty of the priestly ministry.

The celebration of the Sacrament of Penance has developed in different forms, but it has always kept the same basic structure: it necessarily entails not only the action of the minister – only a Bishop or priest, who judges and absolves, tends and heals in the name of Christ – but also the actions of the penitent: contrition, confession and satisfaction.

It is the face of Christ that must be rediscovered through the Sacrament of Penance, which for the faithful is ‘the ordinary way of obtaining forgiveness and the remission of serious sins committed after Baptism.’

I encourage my Brother Bishops and earnestly appeal to them – and, through them, to all priests – to undertake a vigorous revitalization of the Sacrament of Reconciliation, a requirement of genuine charity and true pastoral justice.

In the Sacrament it is necessary that the faithful, as well as being aware of the sins they have committed, of being sorry for them and resolved not to fall into them again, should also confess their sins.

In the present circumstances of the care of souls I consider it useful to recall some of the canonical laws in force regarding the celebration of this Sacrament and clarify certain aspects of them.

It is a question of ensuring an ever more faithful, and thus more fruitful, celebration of the gift entrusted to the Church by the Lord Jesus after his Resurrection (cf. Jn 20,19-23).

This seems especially necessary, given that in some places there has been a tendency to abandon individual confession and wrongly to resort to "general" or "communal" absolution.

In this case general absolution is no longer seen as an extraordinary means to be used in wholly exceptional situations, with consequent serious harm to the spiritual life of the faithful and to the holiness of the Church.

Thus, conscious of my pastoral responsibility, I decree the following:

Ordinaries are to remind all the ministers of the Sacrament of Penance that the universal law of the Church, applying Catholic doctrine in this area, has established that:

a) "Individual and integral confession and absolution are the sole ordinary means by which the faithful, conscious of grave sin, are reconciled with God and the Church; only physical or moral impossibility excuses from such confession, in which case reconciliation can be obtained in other ways".

b) Therefore, "all those of whom it is required by virtue of their ministry in the care of souls are obliged to ensure that the confessions of the faithful entrusted to them are heard when they reasonably ask, and that they are given the opportunity to approach individual confession, on days and at times set down for their convenience".

Moreover, all priests with faculties to administer the Sacrament of Penance are always to show themselves wholeheartedly disposed to administer it whenever the faithful make a reasonable request.

It is particularly recommended that in places of worship confessors be visibly present at the advertized times, that these times be adapted to the real circumstances of penitents, and that confessions be especially available before Masses.

Since "the faithful are obliged to confess, according to kind and number, all grave sins committed after Baptism of which they are conscious after careful examination and which have not yet been directly remitted by the Church's power of the keys, nor acknowledged in individual confession", any practice which restricts confession to a generic accusation of sin or of only one or two sins judged to be more important is to be reproved.

In the light of and within the framework of the above norms, the absolution of a number of penitents at once without previous confession is in fact "exceptional in character" and "cannot be imparted in a general manner unless:

1. the danger of death is imminent and there is not time for the priest or priests to hear the confessions of the individual penitents;

2. a grave necessity exists, that is, when in light of the number of penitents a supply of confessors is not readily available to hear the confessions of individuals in an appropriate way within an appropriate time, so that the penitents would be deprived of sacramental grace or Holy Communion for a long time through no fault of their own.

With reference to the case of grave necessity, the following clarification is made:

a) It refers to situations which are objectively exceptional.

b) The two conditions set down in the Canon to determine grave necessity are inseparable: the shortage of priests and that penitents would otherwise be forced to remain deprived of sacramental grace "for a long time".

Judgement as to whether there exist the conditions required by Can. 961 §§1, 2 is not a matter for the confessor but for "the diocesan Bishop who can determine cases of such necessity in the light of criteria agreed upon with other members of the Episcopal Conference".

As regards the personal disposition of penitents, it should be reiterated that:

a) "For the faithful to avail themselves validly of sacramental absolution given to many at one time, it is required that they not only be suitably disposed but also at the same time intend to confess individually the serious sins which at present cannot be so confessed".

b) As far as possible, including cases of imminent danger of death, there should be a preliminary exhortation to the faithful "that each person take care to make an act of contrition".

c) It is clear that penitents living in a habitual state of serious sin and who do not intend to change their situation cannot validly receive absolution.

I decree that everything I have set down in this Apostolic Letter shall have full and lasting force.

Mahitungod sa Pipila ka mga Butang sa Kasaulogan sa Sakramento sa Penitensiya kon Pakighiuli

Tungod kay naluoy kanato ang Dios, ang Amahan nga nagpahiuli kanato ngadto kaniya, ang Pulong nahimong tawo sa putli uyamot nga sabakan ni Maria, aron pagluwas "sa iyang katawhan gikan sa ilang mga sala" (Mt 1,21) ug pagbukas sa "dalan sa kaluwasan".

Ang kaluwasan labaw sa tanan paglukat kanato gikan sa sala nga nagbabag sa pagkahigala nato sa Dios, usa ka paglingkawas sa kahimtang sa pagkaulipon.

Gihatag ni Cristo sa mga Apostoles, sa gahom sa Espiritu Santo, ang pagpahiuli sa makasasala ngadto sa Dios: "Kon pasayloon ninyo ang mga sala sa mga tawo, gipasaylo kini; kon ang ilang mga sala dili ninyo pasayloon, dili usab kini pasayloon" (Jn 20,22-23).

Sumala sa naandan nga pagbuhat sa Simbahan ang "pangalagad sa paghiuli" (2 Cor 5,18), pinaagi sa Sakramento sa Penitensiya kanunay nga gibatonan ug gitahod nga kabahin gyod sa kaakohan sa pangalagad sa pari isip magbalantay.

Ang pagsaulog sa Sakramento sa Penithensiya nilambo sa nagkalainlain nga porma, apan kanunay nga nagsunod og mao ra gyod gihapon nga han-ay: naglambigit gyod kini og lihok sa usa ka ministro -obispo o pari nga maghukom, magpasaylo, mag-atiman ug mag-alim sa ngalan ni Cristo- ug lihok usab sa makasasala: pagbasol, pagsugid, ug pagpenitensiya.

Kinahanglan makaplagan pag-usab ang nawong ni Cristo dinha sa Sakramento sa Pakighiuli, ang ‘naandan nga paagi pagkab-ot sa pasaylo ug pagpapas sa dagkong mga sala nga nahimo tapos sa bunyag.’

Akong gidasig ang igsuon nakong mga Obispo ug naghangyo ako kanila -ug pinaagi kanila, sa kaparian-pagpabuhi pag-usab pag-ayo sa Sakramento sa Pakighiuli, usa ka kinahanglanon sa matuod nga gugma ug kaangayan sa pangalagad sa Magbalantay.

Niining Sakramentoha, gawas nga nag-amgo sa mga sala nga ilang nahimo, nagbasol niini ug bug-os nga nagsaad sa dili na pagpakasala, gikinahanglan gikan sa mga matuuhon nga magsugid sila sa ilang mga sala.

Sa kahimtang karon sa pag-atiman sa mga kalag, mapuslanon ang pagpahinumdom sa pipila ka mga balaod mahitungod sa pagsaulog niining maong Sakramento ug pagpatin-aw og pipila ka mga butang..

Kini aron pagpaneguro sa matinud-anon, ug sa ingon, mabungahon nga pagsaulog sa gasa nga gitugyan ngadto sa Simbahan sa Ginuong Jerus human sa iyang pagkabanhaw (cf. Juan 20,19-23).

Mora og kinahanglanon gyod kini, tungod kay sa pipila ka mga dapit adunay buot nga biyaan ang tinagsa nga pagkumpisal ug diin anaa ang sayop nga pagdangop sa ginganlan og "general" absolution.

Sa kaso ingon niini ang general absolution wala na isipa extraordinary means nga gamiton lamang sa wholly exceptional situations. Kini makadaot mga matuuhon ug sa kabalaan sa Simbahan.

Ug mao nga, uban sa pag-amgo sa akong kaakohan isip Magbalantay, akong gilagda ang mga musunod:

Ang kaobispohan magpahinumdom sa mga ministro sa Sakramento sa Pakighiuli nga ang balaod sa tibuok Simbahan, nunot sa gitudlo sa Simbahan, naglagda nga:

a) "Ang tinagsa ug malukpanon nga pagkumpisal mao ra ang naandan nga paagi nga ang mga matuuhon, nga nagaamgo og dagko nga mga sala, mahiuli ngadto sa Dios ug sa Simbahan; ang makagawas lang niini mao ang dili gyod makapahigayon sa pagkumpisal; niining kasoha ang pakighiuli madawat sa laing mga paagi".

b) Ug mao nga, "ang tanan nga gimandoan tungod sa ilang pangalagad dinha sa pag-atiman sa mga kalag kinahanglan magpahigayon sa pagkumpisal sa mga matuuhon nga makataronganon nga naghangyo niini ug nga mahatagan sila sa kahigayon sa tinagsa nga pagkumpisal, sa mga adlaw ug sa mga takna nga gikatakda alang sa ilang kasayonan".

Dugang niini, ang tanang kaparian nga gihatagan og gahom pagpahigayon sa Sakramento sa Pakighiuli kanunay gyod unta nga magpakita sa kinasingkasing nga pagpahigayon niini kon hangyuon sila.

Gidasig nga sa mga dapit sa pagsimba makita gyod ang mga magpakumpisal sa mga panahon nga gikatakda, nga kining mga panahona gihaom sa matuod nga kahimtang sa mga mangumpisalay, ug nga pagahimuon kini labi na sa wala pa ang mga Misa.

Tungod kay "ang mga matuuhon, sinugid ug unsa kini ug makapila mabuhat, kinahanglan mukumpisal sa tanang dagko nga mga sala nga naamgohan tapos sa pag-usisa sa konsiyensiya nga nahimo human sa Bunyag nga wala pa masang-at sa gahom sa pgpasaylo o maangkon sa tinagsa nga pagkumpisal," gisalikway ang maskin unsa nga pagbuhat nga nagpamubo sa pagkumpisal ngadto sa linangkob nga pag-angkon sa sala o pangngalan sa pipila lamang.

Sumala sa nahisgotan nga gambalay sa mga lagda ug sulod niini, ang linangkop nga pagpadangat sa pasaylo sa daghan nga mga penitente sa samang higayon sa walay pagsugid dili kasagaran ug dili mapahigayon gawas kon:

1. anaa nag-ung-ong gyod ang kamatayon ug wala nay panahon sa pari o kaparian pagpaminaw sa tinagsa nga pagkumpisal;

2. anaay dako nga panginahanglan niini, tungod sa pagkadaghan sa mga mangumpisal ug diutay ra ang magpakumpisal nga dili maatiman dayon sa angay nga pagkumpisal ug sulod sa angay nga panahon ug malagmit mahikawan sila sa grasya sa Sakramento o sa Balaan nga Pagkalawat sulod sa dugay nga panahon nga wala nila tuyoa.

Mahitungod niining dako nga panginahanglan, ang mga sunod nga pagpatin-aw angay nga himuon:

a) Naglambigit kini og usa ka kahimtang nga tinuod gyod nga dili gyod mahimo.

b) Dili mabulag ang duha ka kondisyon nga gilagda sa Balaod pagtino sa dako nga panginahanglan: ang pagkadiutay ra sa kaparian nga ang mga mangumpisal mapugos nga mahikawan "sulod sa dugay nga panahon" sa grasya sa sakramento.

Ang paghukom kon anaa ba kining maong kondisyon sumala sa Can. 961 §§1, 2 dili iyaha sa nagpakumpisal kondili "iyaha sa Obispo sa Diosesis nga maghukom sa mga kaso nga nagkakinahanglan gyod niini sumala sa mga tandaanan nga gikauyonan sa mga sakop sa Katigoman sa mga Obispo".

Mahitungod sa disposisyon sa penitente, kinahanglan ipasulti pag-usab nga:

a) "Alang sa husto gyod nga pagpahimulos sa pasaylo dinha sa sakramento nga gitanyag sa daghan sa samang panahon, gikinahanglan dili lamang ang pagkaangayan niini kondili andam usab pagkumpisal sa tinagsa sa mga sala nga dili masugid ning gutloa".

b) Kon mahimo, apil na sa kaso nga mamiligro sa kamatayon, aduna untay pag-awhag sa mga matuuhon, nga "ang matag usa maghimo og pag-ampo sa pagbasol kon kontrisiyon".

c) Tin-aw nga ang mga penitente nga nagpuyo sa estado sa dako nga sala ug walay intensiyon pag-usab sa ilang situasyon, dili makadawat sa absolusyon.

Akong gilagda nga ang tanan nga nahamutang dinhi niining Apostolikanhon nga Sulat pagatumanon gyod.